"Jongeren zijn sterk. Hier worden ze snel volwassen" | Saïd Boumazoughe in VIRUS MAG

Hey Saïd, je bent een creatieve duizendpoot. Er zijn ongetwijfeld projecten weggevallen voor jou tijdens de coronacrisis. Ben je aan het balen?

Natuurlijk, maar tegelijkertijd is het ook een luxeprobleem. Zolang we gezond zijn en er geen mensen wegvallen, moeten we dankbaar zijn. En de crisis heeft ook positieve kanten. Ik was aan het schrijven aan een roman, en eigenlijk moest die over een paar dagen af zijn, maar nu de boekenbeurs is afgelast, heb ik meer tijd en kan ik er langer aan werken.

Waarover gaat je boek?

Over een jongen die probeert op te groeien in een moeilijke buurt. Anders dan de meeste romans is het geen liefdesverhaal. Ik heb het boek vanuit mijn eigen levenservaring geschreven en ik schets een beeld van wat er gebeurt achter de gevels van pakweg de Antwerpse Turnhoutsebaan. Het gaat over veel dingen die ik in mijn buurt heb gezien, maar het is niet autobiografisch.

In een interview met De Morgen zeg je “Ik hoop dat deze lockdown de resetknop is die we allemaal nodig hebben, en dat we niet zomaar teruggaan naar normaal.” Wat bedoel je daar mee?

We gaan pas verbinden als we een gemeenschappelijke vijand hebben. Stel dat er een alien komt, dan ga ik ook samen met mijn racistische buurman tegen die alien strijden. Er heerst nu een communitygevoel omdat het virus onze gemeenschappelijke vijand is. Dat gevoel moeten we nadien ook behouden, los van religie, huidskleur of seksuele voorkeur.

In datzelfde artikel zeg je dat je een slechte slaper bent en dat je veel piekert. Waarover pieker je?

Gewoon... over een mens zijn en jezelf zijn. Iemand zoals ik heeft maar weinig voorbeelden. Ik ben opgegroeid in de jaren 90, waarin je er als jonge Marokkaan ‘aanpassen of opkrassen’ te horen kreeg of ‘ga maar terug naar Marokko in je zandbak spelen’. Als Marokkaan krijg je snel de stempel van macho en opportunist, maar ik heb ook een kwetsbare kant, ik ben ook maar een mens. Als ik teveel heb gegeven, dan slaap ik slecht en pieker ik. Ik probeer om niet fake te zijn. Ik ben een emotioneel mens en een artiest. Mijn liefde en mijn woede kunnen extreem zijn. En die balans houden leer je niet op school.

Ja, ik voel me soms eenzaam, omdat niemand me is voorgegaan in wat ik doe.

Saïd Boumazoughe

Voel je je als ‘rat van ’t Kiel’, zoals jij het verwoordt, eenzaam in je succes?

Ja, ik voel me soms eenzaam, omdat niemand me is voorgegaan in wat ik doe. Ik denk dat Adil El Arbi en Ish Ait Hamou en Nora Gharib zich soms ook eenzaam voelen. Waar andere mensen zich 100% moeten bewijzen, moeten wij ons 200% bewijzen. Als iemand zoals ik uitga en gepakt wordt met een jointje, dan heeft dat grotere gevolgen dan voor iemand zonder allochtone achtergrond.

Hoe ben jij langzaam maar zeker weer uit de lockdown aan het gaan?

Ik kan stilaan terug mijn werk doen, maar niet even vrij als voordien. Er zijn vanalle regels waaraan we ons moeten houden en het is allemaal moeilijker dan voordien. Maar het is nodig hé. Bij het label dat ik beheer staan wij stoere hiphoppers onze handen ook gewoon met alcoholgellekes in te wrijven hoor.

Het is ramadan nu. Hoe beleef je die?

De ramadan is nu minder een groepsgebeuren, maar er is wel heel veel liefdadigheid. En het commerciële aspect van de ramadan is verdwenen. Tijdens de iftars zijn er nu geen politici die zichzelf in de kijker komen zetten. Nu is iedereen bezig met z’n eigen maag. Het is back to basics.

Voor je carrière als rapper en acteur was je jeugdwerker. Waarom wilde je jeugdwerker worden?

Omdat ik mezelf in heel veel jongeren herkende. Maar in plaats van jongeren te signaliseren, te observeren en hoop te geven, wilde ik nog liever iets gaan doen op cultureel vlak, zonder filter. Ik wilde ook niet liegen. Altijd zeggen ‘het komt wel goed’, terwijl je weet dat het niet altijd goed komt, dat wilde ik niet meer. Soms voelde het aan als dweilen met de kraan open. Als artiest help ik op een andere manier. Ik ben een voorbeeld, en tegelijkertijd maak ik de Vlaamse identiteit inclusief, omdat ik er een plek in inneem.

Je woont op het Kiel. Hoe gaat het met de jeugd rondom je, nu?

Iedereen is zoekende. De jongeren proberen er op hun manier er stoer mee om te gaan, maar ik denk dat iedereen wel schrik heeft dat het virus hun ouders of hun grootouders zal treffen. Op heel veel plekken in de stad zie je nu voedselbedeling gebeuren. Vaak zijn het jongeren die meehelpen. Ze engageren zich. En er zijn ook veel jongeren die doorhebben wat voor een luxe school is. Drie maanden thuisblijven is ook maar niks hé. Mijn buurjongen vertelde me dat hij niet van school houdt, maar wel de structuur mist. Sterke ouders leiden dat gemis aan structuur in goede banen, maar sommige ouders zijn met andere dingen bezig. Maar jongeren zijn sterk. Hier worden ze snel volwassen.

Wat het acteren betreft... Vind je het niet vervelend om altijd ‘de typische Marokkaan’ te spelen?

Goh, ja, maar Vlaanderen is nog niet klaar om mij te zien als een Stefaan. Dat privilege hebben we nog niet. Ik denk dat we eerst onze eigen verhalen moeten vertellen. In Nederland kan het misschien al wel. Als je mijn parcours ziet, mag ik mijn beide handen kussen. Maar eigenlijk vind ik het ook een oneerbiedige vraag. Heb jij mijn acteerwerk wel gezien? Want in GR5 speel ik ook een Marokkaan, maar geen cliché-Marokkaan. Ik speel iemand met emoties en diepgang. En dat programma heeft meer dan een miljoen kijkers gehaald. Dan hoef ik geen Stefaan te spelen.

Vlaanderen is nog niet klaar om mij te zien als een Stefaan.

Saïd Boumazoughe

Je hebt een voorbeeldfunctie. Is dat soms een zware last om te dragen?

Langs de ene kant wel, maar dat heb je tegelijkertijd niet door. Ik ben zo hard aan het gaan, dat ik soms niet besef waar ik mee bezig ben. De jongeren hier in de buurt kijken op naar mij. In veel mensen hun ogen heb ik het gemaakt. Maar de faam vind ik niet belangrijk. Als ik morgen sterf en mensen zeggen ‘Saïd heeft iets geprobeerd’, dan ben ik blij.

Naar wie kijk je zelf op?

Het klinkt cliché, maar mijn vader en mijn moeder zijn mijn grote voorbeelden. En wat artiesten betreft, kijk ik op naar mensen die niet in de comfort zone zitten en die veel dingen uitproberen, zoals Tupac of Will Smith.

Ik hoop dat we meer zullen genieten, meer beseffen en dankbaar zijn.

Saïd Boumazoughe

Wat hoop je dat er na de lockdown zal veranderen?

Ik hoop dat we meer zullen genieten, meer beseffen en dankbaar zijn. Dat we meer uit het leven halen. Tegelijkertijd heb ik ook schrik voor de polarisering. Onlangs in de Nationalestraat zag ik een vrouw wandelen. Ze was zich van geen kwaad bewust toen ze allemaal witte mensen kruiste. Pas wanneer er twee mannen van – ik schat Afghaanse – origine voorbijkwamen, zette ze haar mondmasker op. Zulke dingen maken de polarisering pijnlijk duidelijk. Ik kan er ook niet tegen wanneer mensen met een tweede verblijf aan de zee worden betutteld. Er zijn ergere dingen dan niet naar je tweede verblijf kunnen. Marokkanen mogen ook niet naar hun tweede verblijf in Marokko, andere mensen kunnen ook niet naar hun vakantiehuisje in Frankrijk. Moeten we die dan allemaal een cheque gaan uitschrijven? Nee toch?

Tekst: Arkasha Keysers - Coverfoto: Saskia Vanderstichele

VIRUS MAG is het Instagram-magazine van WAT WAT

7 dagen op 7 brengen we verfrissende en interessante content om de lockdown mee door te komen. Interessante verhalen, vragen aan experten en leuke tutorials, … om jou beter te doen voelen. Check ons elke dag op @watwat_jijweet!