Ik snijd. Ik weet dat het niet goed is, maar ik kan het niet tegenhouden. | Amélie (14)

In het eerste middelbaar werd ik gepest. Ik was niet leuk genoeg voor bij de groep te horen, niet grappig genoeg, niet knap genoeg. Dat was een moeilijke tijd.

Toen was ik zeer hard aan het twijfelen aan het leven. Waarom leven als dit het leven is? Waarom moet mij dit overkomen en nog zoveel andere mensen? Waarom?

Ik had zo’n moeilijke tijd, maar mijn zus heeft me er een beetje doorgekregen. In het tweede moest het meisje dat mij pesten bso doen. Ze moest veranderen van school en ik was van haar af. Ik was zo opgelucht. Eindelijk is het geen hel om naar school te gaan (buiten dan voor school werken enzo maar dat was veel minder erg dan het jaar daarvoor).

Haar vader misbruikte mijn halfzus.

Amélie, 14 jaar

In het tweede kregen we rond november slecht nieuws. Mijn (half)zus kwam thuis van haar papa en ze was precies verlamd ofzo. Ze kon enkel wenen en bibberen van angst. Ik moest naar boven gaan en voort leren, maar dat gaat natuurlijk niet als je zus beneden zit te wenen.

Na een tijdje kwamen opeens mijn meter en haar vriend naar ons (mijn meter werkt bij de politie) en ze kwamen ons “hulp geven” bij de situatie. Daarna kwam de politie en ik wist nog steeds van niks. Uiteindelijk heeft mijn zus gezegd wat er gebeurt was. Haar vader misbruikte haar. Toen ging het heel slecht met haar. Dat was al bezig van toen ze 9 was!

Ik kon het niet geloven. Ik was echt boos op haar vader. Wanneer mijn papa dat te weten kwam was het de eerste keer dat ik hem heb zien wenen. Dat jaar is mijn zus niet veel naar school kunnen gaan, maar uiteindelijk mocht ze wel door naar het vijfde middelbaar.

Ik had nergens energie voor en was nooit eens blij.

Amélie, 14 jaar

Sinds deze zomervakantie gaat het een beetje beter met haar. Met mij daarentegen... ik weet niet wat er gebeurd was maar ik vond weer niks leuk. Ik had nergens energie voor en was nooit eens blij. Ik deed dingen die ik normaal nooit zou doen.

Ik was met iemand een week samen, maar ik wist dat ik dat eigenlijk helemaal niet wou. Maar ik wou me geliefd voelen... klinkt waarschijnlijk super zielig maar jah. Een weekje later was ik samen met hem op Frans kamp. Daar ontmoette ik Charlie. Ik kwam goed met hem overeen en daardoor was mijn “lief” jaloers. Ik had het uitgemaakt want ik hield helemaal niet van hem. Die avond zelf nog heeft Charlie mij gekust.

Sinds die avond waren we close maar ik heb het gevoel dat ik niet veel gevoelens voor hem heb. Ik heb nooit echt de tijd gehad om echt gevoelens te krijgen. Ik weet dat dat echt erg is maar jah.... het ging dus steeds slechter en slechter.

Ik begon weer te denken aan zelfmoord. Het enige wat mij tegenhield was mijn familie, mijn ouders zouden dan echt gedacht hebben dat ze alles hebben gedaan. Mijn zus zou dat ook niet kunnen overleven. Mijn arme zus... en natuurlijk mijn beste vriend, Robbe. Hij is er altijd voor mij.

Ik snijd me op momenten dat ik niks meer voel.

Amélie, 14 jaar

Ik ben sinds 2 weken geleden begonnen met mezelf te snijden... ik weet dat het niet goed is maar ik kan het niet tegenhouden. Dat is op de momenten dat ik niks meer voel, de momenten waar ik gewoon voor mij uitkijk en muziek luister. Ik voel me dan niet “levend” ik ben er wel maar ook niet. En dan op sommige momenten voel ik net veel te veel.

Robbe helpt me echt met alles. Hij probeert zo hard om mij gelukkig te krijgen. Ik ben zo blij met hem. Door hem gaat het soms goed. Dat is echt al iets. Hij is ook de enige die weet wat er is. Ik durf het tegen niemand anders te zeggen want ik ben bang over wat ze van me zullen denken.

Nu gaat het wel cv met mij, ik snij wel nog steeds en wil er soms echt niet meer zijn. Maar Robbe helpt me zo hard. Ik ben hem zo dankbaar. Ik probeer er door te komen. Ik hoop dat het me lukt.

TEKST: ingezonden verhaal. We veranderden de namen omdat de inzender anoniem wil blijven. FOTO: Andre Hunter

Vragen na het verhaal van Amélie?

Lees meer over snijden of zelfmoord.