"Iemand heeft mij verkracht en lange tijd dacht ik dat het mijn schuld was"

Toen ik in het tweede middelbaar zat en ziek werd in het buitenland, werd ik opgenomen in het ziekenhuis. We sliepen allemaal in een slaapzaal. We moesten één badkamer delen, die trouwens niet op slot kon. Ik moest een urinestaal geven, dus ging ik naar de wc. Na een paar minuten kwam er een man binnen die bij het ziekenhuis werkte.

Ik stond snel recht, maar ik had geen schijn van kans. Hij bond me vast aan de buizen achter het toilet. Hij begon me te betasten. Hij kneep vervolgens mijn keel dicht en heel snel daarna voelde ik een intense pijn aan mijn vagina. Ik was 14 en had geen idee wat er aan de hand was. Ik begreep niet wat er gebeurde en ik verstijfde helemaal. Na een paar minuten ging de man weg.

Ik liep terug naar de slaapzaal, zonder echt te beseffen wat er net gebeurd was. Ik had veel bloed in mijn onderbroek en dacht dat ik gewoon weer mijn regels had. Mijn brein had de gebeurtenis snel uit mijn geheugen gewist om me te beschermen.

Een tijd later kreeg ik zware paniekaanvallen. Daardoor werd ik opgenomen in een psychiatrische kliniek. Na twee langdurige opnames en veel gesprekken begonnen hulpverleners te vermoeden dat er sprake was van trauma. Zelf wist ik nog altijd niets meer van wat er gebeurd was, maar ik kreeg wel veel flashbacks.

Na 1,5 jaar therapie begonnen mijn herinneringen aan wat er was gebeurd terug te komen. Dat was zéér pijnlijk. Ik kreeg toen de diagnose chronische PTSS. Dat betekent dat ik nog lang therapie zal nodig hebben en dat dingen zoals nachtmerries en herbelevingen niet zomaar verdwijnen. Maar: ze zijn al veel minder heftig dan vroeger, en dat geeft hoop. Ik volg nog altijd maandelijks EMDR-therapie. Dat is de enige therapie die bij mij écht een verschil heeft gemaakt. Het helpt me stap voor stap om mijn lichaam en mijn herinneringen minder bedreigend te laten voelen.

Na wat ik had meegemaakt, voelde mijn lichaam niet meer als “mijn lichaam”. Douchen, mezelf zien in de spiegel, mezelf aanraken… alles triggerde herinneringen die ik niet wilde voelen. Soms dacht ik zelfs dat er nog “iets van hem” aan mij hing, terwijl dat eigenlijk niet waar was. Maar zo voelt trauma: je lichaam en je brein reageren alsof het nog steeds bezig is, zelfs als je weet dat het voorbij is.

Ik hoop dat dit op een dag helemaal verdwijnt, maar ik weet niet hoe snel dat zal gaan. Wat ik wél weet: ik ben aan het herstellen. En zelfs als het traag gaat, het gaat vooruit. Het boek ve(e)rkracht van Lore Baeten heeft me enorm geholpen bij het herstellen. Of deze zin: “ik ben niet verantwoordelijk voor wat mij is aangedaan, maar ben wel verantwoordelijk voor mijn toekomst.”

Lange tijd dacht ik dat het mijn schuld was. Waarom? Omdat ik me niet had verweerd, niks had gezegd en omdat ik verstijfde. Maar dat is net wat veel mensen doen wanneer ze doodsbang zijn: je lichaam schakelt uit en bevriest. Dat is geen keuze. Dat is een automatische reactie.

Vandaag begrijp ik dat hij heel goed wist wat hij deed. Het had niets met mij te maken, en alles met hem. Het was geen misverstand, geen fout, geen “had ik maar…”. Hij wist precies waar hij mee bezig was.

Wat er toen gebeurde, lag volledig buiten mijn controle. Ik was minderjarig, kwetsbaar en in een vreemde omgeving. Hij maakte daar misbruik van. Ik zag het niet aankomen, omdat je als jongere niet verwacht dat iemand zoiets kán doen.

Vandaag weet ik: het was nooit mijn schuld. Nooit. En dat besef helpt me om vooruit te blijven gaan.